دبستانی که از دل یک آرزوی زرتشتی، مدرنترین مدرسه تهران شد.
دبستان پسرانه جمشیدجم، الگویی بینظیر از دهش و آینده سازی ایرانی.
این مدرسه تنها یک بنای آموزشی نیست؛ بلکه یادمانی زنده از همت والای مردانی است که «وقف» را تداوم تمدن و «دهش» را نیروی محرک ایران دانستند.

آغاز یک حماسهٔ فرهنگی در دل تاریخ (سال ۱۲۸۵ هجری خورشیدی):
نخستین واحد آموزشی زرتشتیان تهران با نام «مدرسه زرتشتیان» گشایش یافت. سپس این مهد دانش، به پاس قدردانی از خاندانی بی بدیل، به «دبستان جمشیدجم» تغییر نام داد؛ نامی که از دهش جاودانهٔ روانشاد ارباب جمشید جمشیدیان الهام گرفته شد.

نوسازی با همتی مردانه و نگاهی به فردا (سال ۱۳۴۵):
سالها گذشت، اما این بنای ارزشمند فرسوده شد. تا اینکه رستم جمشیدیان، فرزند برومند و بلندهمت روانشاد ارباب جمشید بهمن جمشیدیان، با غیرتی وصف ناشدنی این مسئولیت بزرگ را پذیرفت:  
«ساختمانی که پدرم برای آموزش فرزندان این مرزوبوم وقف کرد، اکنون نوبت من است که آن را به نمادی از پیشرفت و پایداری تبدیل کنم.»
او با هزینۀ شخصی خود، بدون چشمداشتی، بنای دبستان را چنان نوسازی کرد که نام نیک پدر را برای همیشه در تاریخ ایران ماندگار ساخت.

نتیجهٔ این دهش بزرگ چه شد؟
مدرسه‌ای مدرن و مجهز به سیستم گرمایش مرکزی با مساحت ۱۲۶۰ مترمربع، که در اواسط سال ۱۳۴۵ آماده شد تا فرزندان این سرزمین با نشاط و امید در آن بیاموزند. انجمن زرتشتیان تهران در گزارش سال ۱۳۴۶ خود به صراحت اعلام کرد:  
«این بنا از هر جهت مدرن، کامل و شایستهٔ دانش‌آموزان زرتشتی و غیرزرتشتی است.»

پیام این روایت برای امروز ما:
دهش، نه به معنای بخشش مال، که سرمایه‌گذاری برای سرفرازی نسل‌های آینده است. وقف، یعنی ساختن مدرسه‌ای که نسلهای بعد نیز از برکت آن به دانش و بزرگمردی برسند.

بیایید از ارباب جمشید و فرزندش رستم بیاموزیم:
هنوز هم می‌توان با یک تصمیم بزرگ، چند دهه بعد نیز در آبادانی ایران سهیم بود.

برگرفته از کتاب «انجمن زرتشتیان تهران یک سده تلاش و خدمت»
عکس: جمشید جم ۱۲۸۵/ مهنامه زرتشتیان شهریور ۱۳۵۲